Fujiya & Miyagi - Artificial Sweeteners

fujiya__miyagi

Fujiya & Miyagi - Artificial Sweeteners (2014)


smoothstar2smoothstar2smoothstar2smoothstar0smoothstar0


Wbrew pozorom Fujiya & Miyagi nie pochodzą z Japonii. Zespół został utworzony przez dwóch Anglików: Steve'a Lewisa i David Besta w 2000 roku. Lewis przyjął ksywkę od nazwy gramofonu Fujiya, z kolei Best przy wybieraniu artystycznego pseudonimu wspomógł się starym hitem ery VHS-ów, tj. filmem "Karate Kid". Miyagi był jedną z postaci występujących w tym filmie. Grupa rozrosła się do czterech osób, jednak Anglicy postanowili nie zmieniać intrygującej nazwy zespołu. Fujiya & Miyagi grają nowoczesną muzykę elektroniczną, jednak w przeciwieństwie do większości muzyków z wysp brytyjskich artyści zapatrzeni są w starą niemiecką scenę krautrockową. Grupy Can oraz Neu! wywarły większy wpływ na muzykę kapeli niż jakikolwiek brytyjski artysta, aczkolwiek krytycy zauważyli również wpływ Aphex Twina na twórczość formacji. Najprawdopodobniej pójście pod prąd i zaprezentowanie angielskim słuchaczom muzyki "niemieckiej" jest przyczyną komercyjnego niepowodzenia zespołu. Najnowsza płyta Fujiya & Miyagi "Artificial Sweeteners" to równy, wypełniony dobrą muzyką krążek. Brak potencjalnego przeboju stawia zespół w złym położeniu. Ciężko będzie grupie Fujiya & Miyagi dotrzeć do potencjalnych odbiorców. Wielbiciele krautrocka powinni jednak czym prędzej zapoznać się z tym zespołem. Mogą zacząć od "Artificial Sweeteners". Naprawdę warto.

Komentarze

Prześlij komentarz

Popularne posty z tego bloga

Queen - A Kind of Magic, recenzja 2008

Obraz
Queen - A Kind of Magic (1986) EMI 01. One Vision – 5:11 02. A Kind of Magic – 4:24 03. One Year of Love – 4:28 04. Pain Is So Close to Pleasure – 4:22 05. Friends Will Be Friends – 4:13 06. Who Wants to Live Forever – 5:17 07. Gimme the Prize – 4:35 08. Don't Lose Your Head – 4:38 09. Princes of the Universe – 3:34 W 1986 roku zespół Queen znajdował się u szczytu popularności. Formacja funkcjonowała jako ikona hard rocka z lat 70. oraz gwiazda muzyki pop. Swój sukces w latach 80. grupa zawdzięczała zgrabnym radiowym przebojom oraz wielkim, perfekcyjnie wykonywanym koncertom, takim jak występ w Rio de Janeiro w styczniu 1985 roku, gdzie zespół zagrał przed blisko 200-tysięczną publicznością. Wielkim sukcesem medialnym okazał się także występ na charytatywnym koncercie Live Aid, zorganizowanym przez Boba Geldofa na stadionie Wembley w Londynie 13 lipca 1985 roku. Geldof po usłyszeniu wiązanki największych przebojów Queen ogłosił ich koncert najlepszym występem wieczoru. Nic dziwneg...
Czytaj więcej

Podsumowanie roku - najlepsze albumy 2010 roku. Miejsca 15-11.

Obraz
15.Bonobo - Black Sands Simon Green dzięki najnowszemu dziełu "Black Sands" stał się nie tylko rozpoznawalną postacią sceny elektronicznej, ale też wykonawcą bardziej uznanym niż legendarny trip-hopowy skład Massive Attack, który w 2010 roku powrócił do życia całkiem niezłym krążkiem "Helligoland". 14. Caribou – Swim Daniel Snaith jest jednym z czołowych przedstawicieli kanadyjskiej sceny muzycznej, coraz bardziej odciskającej piętno na światowej popkulturze. Mimo że słuchaczom hasło Kanada przywodzi na myśl barokowe kompozycje Arcade Fire oraz zakorzenione w dźwiękach z pierwszych gier komputerowych utwory Crystal Castles to w państwie klonowego liścia najbardziej docenionym twórcą kanadyjskim pozostaje właśnie Snaith, znany jako Manitoba (nazwa zapożyczona od jednej z kanadyjskich prowincji) oraz Caribou (renifer). Tak sie stało, że dzieła nagrane pod pseudonimem Caribou zyskały największą popularność ze wszystkich kompozycji Snaitha. Poprzedni krążek artysty ...
Czytaj więcej

David Bowie - The Next Day Extra EP

Obraz
David Bowie - The Next Day Extra EP (2013) ISO, Columbia 1. Atomica - 4:05 2. Love Is Lost (Hello Steve Reich Mix by James Murphy for the DFA) - 10:24 3. The Informer - 4:31 4. I'd Rather Be High (Venetian Mix) - 3:49 5. Like a Rocket Man - 3:29 6. Born in a UFO - 3:02 7. God Bless the Girl - 4:11 Nagrania z "The Next Day Extra EP" przeszły bez echa. Niesłusznie. Wydany bez większego medialnego szumu krążek zawiera świetne utwory, które każdy fan Davida Bowiego powinien znać. Otwierający płytę kawałek "Atomica" nawiązuje do wczesnych lat 70. gdy królował glam rock. Ten dynamiczny numer brzmi jakby był nagrywany na potrzeby albumu "Pin Ups", a nie "The Next Day". "Atomica" jest zdecydowanie ok, jednak prawdziwą bombą na tym krążku jest numer " Love Is Lost (Hello Steve Reich Mix by James Murphy for the DFA) ". Ten długi, trwający ponad 10 minut utwór powstał we współpracy z Jamesem Murphym z LCD Soundsystem. Dziwne i wsz...
Czytaj więcej