U2 - Songs of Innocence

U2 - Songs of Innocence (2014) Island Records

      

"Songs of Innocence" to najważniejszy i najbardziej kontrowersyjny album 2014 roku.

Irlandzka grupa U2 wie jak się sprzedać. Najnowsze dzieło pochodzącego z Dublina kwartetu zostało udostępnione za darmo wszystkim użytkownikom portalu iTunes 9 września 2014 roku. Płyta została ściągnięta w ciągu miesiąca ponad 26 milionów razy, co daje jej bardzo wysokie miejsce na liście największych przebojów wszech czasów. Kontrowersje związane z tym albumem wiążą się przede wszystkim z tym, iż krążek nie był dostępny dla tych użytkowników iTunes, którzy wykażą zainteresowanie albumem i pobiorą go samodzielnie. Płyta "Songs of Innocence" pojawiła się na kontach użytkowników iTunes automatycznie, bez pytania o zgodę oraz możliwości usunięcia albumu z kont. Poza tym Bono i spółka zainkasowali 100 milionów dolarów od firmy Apple za przekazanie jej płyty "Songs of Innocence". Tyle tytułem wstępu.

Niestety U2 w ciągu ostatnich kilkunastu lat przekształciło się z nowatorskiej i łamiącej konwencje kapeli w zespół serwujący w głównej mierze utwory mdłe, bezbarwne i nie wywołujące większych refleksji. Proces transformacji U2 w dostojnego, rockowego dinozaura rozpoczął się mniej więcej po wydaniu nie do końca udanej płyty "Pop" z 1997 roku. W latach 90. U2 chętnie sięgali do muzyki elektronicznej, tanecznej, nie bali się wykorzystywać w swojej twórczości sampli oraz perkusyjnych loopów. Po artystycznej i komercyjnej porażce "Pop" zaczęli nagrywać utwory zachowawcze, bez rockowego pazura i nowinek brzmieniowych. Decyzję by obrać taką artystyczną drogę na pewno pomógł im podjąć ich mentor, producent płyt zespołu Brian Eno, który niegdyś zasłynął nagraniem albumu "Ambient 1: Music for Airports" ("Muzyka dla lotnisk").

Kolejny po "Pop" album U2 zatytułowany "All That You Can't Leave Behind " z 2000 roku brzmiał jak muzyka przeznaczona dla supermarketów. Sterylna, perfekcyjna produkcja Daniela Lanois i Briana Eno oraz znakomite, poetyckie teksty Bono przyczyniły się do wielkiego sukcesu krążka na wszystkich możliwych płaszczyznach. Najbardziej było to widoczne podczas rozdania nagród Grammy. Dwa kawałki z tego albumu: "Beautiful Day" i "Walk On" otrzymały nagrodę Grammy w kategorii nagranie roku kolejno w 2001 i 2002 roku. Płyta "All That You Can't Leave Behind " osiągnęła nieprawdopodobny sukces, jeden z największych w historii branży, chociaż zawarte na niej nagrania są mało odkrywcze i nie wywołują takich emocji jak wczesne dokonania formacji takie jak: "The Unforgettable Fire", "Sunday Bloody Sunday" czy "New Year's Day". Niestety ten szereg zdarzeń spowodował, że U2 od 2000 roku aż do teraz serwuje słuchaczom piosenki, których się przyjemnie słucha podczas robienia zakupów w supermarkecie czy też pobytu na lotnisku. Piosenki te nie wywołują emocji, nawet jeżeli opowiadają o ważnych tematach.

"Sleep Like a Baby Tonight" jest poświęcone tematowi pedofilii w Kościele, natomiast "Raised by Wolves" opowiada o zamachach bombowych w Dublinie w maju 1974 roku. Dwa wyżej wymienione kawałki to zdecydowanie najlepsze fragmenty "Songs of Innocence". W pierwszym z nich zespół przywołał ducha Kraftwerk, z kolei w "Raised by Wolves" Bono i spółka nawiązują do własnych, dynamicznych utworów sprzed 30 lat.

"Songs of Innocence" to przyjemny dla ucha i bardzo melodyjny album kwartetu. Z pozostałych piosenek z płyty wyróżniają się: poświęcony nieżyjącemu frontmenowi The Clash Joe Strummerowi numer "This Is Where You Can Reach Me Now" oraz opisujący Dublin czasów młodości Bono "Cedarwood Road". Część branży muzycznej nie pozostawiła na nim suchej nitki, w związku z nachalnym sposobem dystrybucji oraz nieświeżym, mało oryginalnym i mało odważnym brzmieniem. Z łamiącą konwencje płytą "To Be Kind" Swans najnowsza produkcja U2 nie może się równać, ale gwoli sprawiedliwości trzeba oddać, że "Songs of Innocence" to bardzo przyzwoity album.